‘Eigen schuld, dikke bult.’ Volgens LDD-fractievoorzitter Lode Vereeck heeft de Vlaamse regering de zoektocht naar een half miljard euro extra besparingen volledig aan zichzelf te danken. ‘Had de ploeg van Vlaams minister-president Kris Peeters (CDV) mijn aanbevelingen gevolgd, dan was het budgettair nooit zo ver gekomen.’

De Lijn

Net als Open VLD pleit LDD voor een hogere kostendekkingsgraad bij De Lijn. Dat zijn de inkomsten die de vervoersmaatschappij haalt bij de reiziger. De rest van de kosten springt de Vlaamse overheid bij. Volgens Vereeck kan het optrekken van de kostendekkingsgraad tot 300 miljoen euro minder uitgaven betekenen. ‘Een idee dat ook N-VA en CDV – twee van de drie coalitiepartners – genegen is’, zegt hij.

Nieuwe instellingen

Het Vlaams Energiebedrijf en de vzw I-Cleantech? Vereeck: ‘Afschaffen. En afschaffen. Want minstens goed voor 200 miljoen euro besparingen. Zal dat gebeuren? Wellicht niet. De Vlaamse regering zal haar paradepaardjes niet afschieten.’

Adviesorganen

‘In de honderden adviesorganen die Vlaanderen rijk is, zitten vaak dezelfde mensen.’ Vereeck is groot voorstander om met de botte bijl te snoeien in dat ruime aanbod. Goed voor duizenden vrijgekomen euro’s, beweert hij.

© 2012 Corelio

Article source: http://www.ldd.be/nl/snoeien-in-honderden-adviesorganen-de-standaard-21-februari-2012-3405.htm

Voorzitter blijft Jan Marechal. “Leefbaar Hasselt is jaren geleden vooral opgericht als actiecomité tegen het Spartacusplan”, zegt Marechal. “Maar uit vele gesprekken met inwoners merkten we op dat ze zich in de kou gelaten voelden door het huidige bestuur. Daarom dat we ons nu als partij aan de kiezer presenteren. Onze voornaamste actiepunten blijven het protest tegen de sneltram, een beter parkeerbeleid voor de Hasselaren en meer ondersteuning voor handelaars. Door mensen van alle partijen te verzamelen, willen we ons als enige alternatief voor de huidige regenboogcoalitie naar voren schuiven.” In de volgende weken houdt Leefbaar Hasselt nog enkele acties om zich bekend te maken. (DM)

© 2012 De Persgroep Publishing

Zie ook www.leefbaarhasselt.be

Article source: http://www.ldd.be/nl/ldd-gaat-op-in-leefbaar-hasselt-het-laatste-nieuws-18-februari-2012-3403.htm

Reekmans vormt samen met commissievoorzitter Jan Peumans het vaste bureau van de parlementscommissie en zal als plaatsvervangend voorzitter kunnen zetelen. Het oppositieraadslid uit Glabbeek was eerder al secretaris van de commissie. Reekmans wil nog meer aandacht besteden aan dossiers uit de Hagelandse regio. (KBB)

© 2012 De Persgroep Publishing

Article source: http://www.ldd.be/nl/reekmans-ondervoorzitter-parlementscommissie-het-nieuwsblad-18-februari-2012-3402.htm

Lode Vereeck berekent kilometerheffing en wegenvignet.

De gewesten hebben een akkoord bereikt om vanaf 2013/2014 een wegenvignet voor auto’s en een kilometerheffing voor vrachtwagens in te voeren. Die zou de jaarlijkse verkeersbelasting kunnen vervangen. Lode Vereeck heeft berekend wat ons dat gaat kosten.

Een overzicht:

1. Opbrengsten

De automobilisten in België hoestten vorig jaar 13,73 miljard euro op aan verkeersgerelateerde belastingen. De grootste slokop is de btw op de aankoop en het onderhoud van wagens en op brandstof (6,25 miljard euro). Accijnzen op brandstof is goed voor 4,7 miljard euro. De rest komt uit verkeersboetes, de belasting op inverkeersstelling BIV, en de verkeersbelasting. ¦ Dit jaar zal de federale regering 784 miljoen euro extra inkomsten innen, o.a. door accijnzen op duurdere brandstof en de aanpak van bedrijfswagens. ¦ Het BIV en jaarlijkse verkeersbelasting zijn gewestbelastingen.

Die brachten Vlaanderen vorig jaar 1,22 miljard euro op.

Vereeck: “In ruil voor 14 miljard euro krijgt de automobilist slecht onderhouden wegen, lange files, minder en duurdere parkeerplaatsen.”

2. Nieuwe wegentollen

De Vlaamse regering wil twee nieuwe heffingen invoeren: ¦ Conform de Europese Tolrichtlijn denkt de Vlaamse regering aan een kilometerheffing voor binnenlandse vrachtwagens van 14 cent per km. In Frankrijk en Duitsland bedraagt die resp. 12 en 16 cent per km. Deze tol moet jaarlijks 893 miljoen euro opbrengen. Hoe hoog de de forfaitaire heffing voor buitenlandse trucks (42% van alle trucks op onze wegen) gaat zijn, is nog onbekend. ¦ Voorts denkt ze aan een wegenvignet voor binnenlandse personenwagens van 90 euro per auto per jaar – in de Europese landen bedraagt die prijs tussen de 30 en 150 euro. Drie miljoen Vlaamse auto’s betekent 270 miljoen euro opbrengst per jaar. Europa zegt dat een dagvignet voor buitenlandse auto’s maximum twee procent van een jaarvignet mag zijn. Zo’n dagvignet zou dus maximum 1,8 euro mogen kosten.

Lode Vereeck: “Deze nieuwe Vlaamse belastingen zullen dus 1,163 miljard euro opbrengen. Dat is nagenoeg evenveel als de huidige BIV en verkeersbelasting. Als je de heffingen voor buitenlandse auto’s en trucks in rekening brengt, zal het zelfs een pak meer zijn.”

3. Budgetneutraal?

Hoewel de Vlaamse regering stelt dat de invoering van deze twee tollen budgetneutraal moet zijn (het mag de belastingbetaler niet meer kosten dan het huidige systeem van de BIV en verkeersbelasting) heeft Vereeck enkele goede redenen om hieraan te twijfelen. Hij heeft aanwijzingen dat de jaarlijkse verkeersbelasting niet wordt afgeschaft: ¦ De Vlaamse regering is op zoek naar vers geld. ¦ De Vlaamse gemeenten zitten door het Dexia-debacle krap bij kas. Hen de 9% opcentiemen op de verkeersbelasting afnemen, zou jaarlijks 90 miljoen minder in het laatje van de gemeenten brengen. ¦ Brussels minister Grouwels heeft al gezegd dat ze de opbrengsten van de kilometerheffing wil gebruiken om het Brussels openbaar vervoer te moderniseren.

“Net zoals op federaal niveau, wordt de auto in Vlaanderen ook een fiscale melkkoe”, zegt Vereeck.

4. Doeleinden?

Voorts is het hoogst onduidelijk wat de Vlaamse regering met de inkomsten van het wegenvignet en de kilometerheffing zal doen.

“In Nederland zouden die inkomsten gestort worden in het zogenaamde Intrafonds, waarmee onderhoud en verbetering van weginfrastructuur zou worden bekostigd. Zelfs in Wallonië zullen de opbrengsten worden gestort in Sofico, een instelling die verantwoordelijk is voor het onderhoud van de wegen”, weet Lode Vereeck.

“In Vlaanderen evenwel beschouwt men de kilometerheffing en het wegenvignet als belastingen en niet als retributies. De opbrengsten komen dus in de Vlaamse schatkist terecht, en niet in een infrastructuurfonds.

Ze kunnen dus ook worden aangewend voor andere doeleinden.”

Pure Kafka

Vereeck vindt de kilometerheffing en het wegenvignet pure Kafka.

“Omdat ze niets te maken hebben met het terugdringen van de files of het verbeteren van onze wegen.

Dit is enkel de automobilist verder uitmelken. Ik weiger betalend in de file te staan. Of moet iedereen op de bus of trein worden gejaagd om naar het werk te gaan?”

© 2012 Concentra

Article source: http://www.ldd.be/nl/automobilist-wordt-alweer-kind-van-vlaamse-rekening-het-belang-van-limburg-17-februari-2012-3397.htm

Wat ligt precies op tafel? De Vlaamse regering wil de jaarlijkse verkeersbelasting hervormen. Vandaag levert die jaarlijkse belasting Vlaanderen 971 miljoen euro op. Ze zal vanaf 2013 uit twee delen bestaan. Een component wordt gebaseerd op milieuparameters, zoals de schadelijke uitstoot van het voertuig. Omdat daarvoor nog geen formule bestaat, kan dat deel nog niet berekend worden. Voor het wegenvignet – de andere poot van de hervormde belasting – is dat wel het geval. Personenwagens betalen via het wegenvignet een vast bedrag voor het gebruik van de weg. In de buurlanden varieert de prijs tussen 30 en 150 euro. Volgens Vereeck denkt de Vlaamse overheid aan een vignet van 90 euro. 3 miljoen personenauto’s zouden dus 270 miljoen euro opleveren. Ook wordt een kilometerheffing voor vrachtwagens ingevoerd, die het huidige eurovignet zal vervangen. Die belasting is afhankelijk van de gereden kilometers. Frankrijk legde de kilometerheffing vast op 12 cent per km, Duitsland op 16 cent. Als Vlaanderen 14 cent per km aanrekent, zouden de vrachtwagenkilometers 893 miljoen euro opleveren. Daarbij zijn de opbrengsten van buitenlandse vrachtwagens nog niet inbegrepen.

Extra inkomsten

Het totaalplaatje van de nieuwe belastingen is goed voor 1,163 miljard euro. Volgens Vereeck komen die boven op de huidige verkeersbelastingen. ‘De nieuwe Vlaamse autobelastingen brengen minstens evenveel op als de bestaande gewest- belastingen. Het is bovendien weinig waarschijnlijk dat de Vlaamse overheid de huidige verkeersbelasting afschaft nu ze op zoek is naar extra inkomsten. Ook de Brusselse minister van Mobiliteit Brigitte Grouwels (CDV) liet al verstaan dat ze extra verkeersbelastingen kan gebruiken voor de modernisering van de openbaarvervoersmaatschappij MIVB. De regering wil de automobilist verder uitpersen.’ De Vlaamse regering heeft naar eigen zeggen de kostprijs van het wegenvignet en de kilometerheffing nog niet berekend, maar ze gaat ervan uit dat de hervorming de burger niets meer zal kosten. Het overleg tussen de gewesten is nog volop bezig. Waals minister van Openbare Werken Carlo Antonio (cdH) zei eerder dat er nog discussie bestaat of het om een taks of een heffing gaat.

© 2012 Mediafin

Article source: http://www.ldd.be/nl/automobilist-betaalt-opnieuw-discussie-over-kostprijs-wegenvignet-de-tijd-17-februari-2012-3396.htm

De werken starten aanstaande maandag 20 februari en voorzien in de heraanleg van het wegdek. Er komt een nieuwe asfaltlaag en de fietssuggestiestroken (zie foto) keren niet terug.

Rudy Blomme is niet te spreken over de plannen: ‘Deze herstellingswerken zijn dan ook niet meer dan een doekje tegen het bloeden. In plaats van dit misbaksel drastisch aan te pakken en de fouten eruit te halen gaat men de boel wat oplappen. Maar die aanpak raken we stilaan gewoon in deze stad. De onveilige fietssuggestiestrook zou nu helemaal verdwijnen langs de kant van het water, wat de situatie voor de fietsers des te onveiliger zal maken. Naast die onveiligheid komt dan nog het ongemak van de smalle rijstroken die voor opstoppingen zorgen, en die het vrachtverkeer weinig manoeuvreerruimte bieden waardoor zowel vrachtwagens als de infrastructuur herhaaldelijk schade oplopen.’

Hij heeft zelfs een suggestie: ‘Om het goed te doen moet men opnieuw aan de tekentafel gaan zitten en de Visserskaai drastisch aanpakken zodat de doorstroom beter wordt en de verkeersveiligheid verhoogt. Daarnaast is het toch weer niet te begrijpen dat deze werken, die ongetwijfeld voor verkeershinder zullen zorgen, aangevat worden net wanneer de krokusvakantie begint.’

LDD-voorzitter Johan Seynaeve: ‘De weginfrastructuur van het stadscentrum kan de massale toestroom van wagens die naar de (ondergrondse) parkings willen nu al niet aan, dus dreigt opnieuw een verkeersinfarct als het een dag mooi weer zal zijn tijdens de krokusvakantie. Op den duur zou een mens zich afvragen of dergelijke beslissingen moedwillig genomen worden.’

Volgens Lijst Dedecker moet er intens en creatief nagedacht worden over de Visserskaai en moet deze drastisch verbeterd worden. ‘Anders zullen we er maar bekaaid vanaf komen.’

Article source: http://www.ldd.be/nl/plannen-heraanleg-visserskaai-onder-vuur-het-nieuwsblad-16-februari-2012-3398.htm

Lode Vereeck is een atypische LDD’er met een atypisch parcours. Toen hij in 2008 toetrad tot de partij van Jean-Marie Dedecker was hij niet een van de vele would-be BV’s die naar emplooi hengelden bij de immens populaire Dedecker. Hij doceerde aan wat nu de ‘Universiteit Hasselt’ heet en hengelde naar niets. Hij wist wel waarvoor hij stond: voor de liberale gedachte. ‘Het heeft lang geduurd voor ik mijzelf positioneerde’, zegt hij daarover. ‘Ben ik links of rechts, keynesiaans of monetaristisch? Ik heb het eerst voor mezelf uitgezocht en heb daarvoor mijn tijd genomen. Vandaag weet ik dat ik een ordo-liberaal ben in de traditie van Walter Eucken: een liberaal die gelooft in een vrijemarktmodel met een beperkte staat en duidelijke spelregels.’

In 1999 kreeg Vereeck out of the blue een aanbod van de Limburgse VLD-politicus Jaak Gabriels. Vereeck: ‘Die was toen federaal minister van Landbouw en Middenstand en vroeg me als adjunct-kabinetschef. Ik was opgemerkt door Gilbert Van Baelen, toen de onderwijsspecialist van de VLD en ook de ondervoorzitter van deze universiteit. Die had me ooit tijdens een vergadering met het universiteitsbestuur in actie gezien, en voor een mondige academicus met liberale opvattingen was er werk genoeg. De kabinetsjaren bij Gabriels waren een goede leerschool. We hebben de logge procedure om zelfstandige te worden enorm kunnen verlichten. Ik ben minder tevreden over de door ons beoogde verbetering van het sociaal statuut van zelfstandigen. We wilden bijvoorbeeld hogere pensioenen, maar dat vereiste natuurlijk ook een hogere bijdrage, en dat stuitte op een veto van de MR. Extra inspanningen waren in die jaren niet bespreekbaar.’

Op het moment dat Vereeck de smaak van de politiek te pakken krijgt, koelt de liefde voor de VLD. ‘Zoals zo veel liberalen heb ik afgehaakt bij de discussies over het migrantenstemrecht en de snel-Belgwet. Ik heb in Maastricht mijn doctoraat behaald en heb daar ook een aantal jaren gewerkt en gewoond. Had ik mijn leven in Nederland opgebouwd, dan had ik mij laten naturaliseren – anders hoor je niet bij de club. Ik verwachtte toen dat mensen die deel uitmaken van de Belgische samenleving geen bezwaar maken tegen het verwerven van onze nationaliteit. Die ruzie leidde tot een groot schisma binnen de partij, waar Verhofstadt zijn lijn doordrukte en daarvoor zelfs bereid was Karel De Gucht als voorzitter te liquideren. En tegelijk was ik bepaald niet meer onder de indruk van de prestaties van de liberale kopstukken in de paarse regering. Op het gebied van economische vernieuwing konden we geen enkele liberale klemtoon leggen. Ethisch was Paars een zegen, economisch was het een ramp. En zo werd ik een stil partijlid.’

In 2008 kwam er ineens een telefoontje van Dedecker, die toen succes had met LDD. ‘Hij vroeg om eens langs te komen. Ik dacht dat hij mij zou voorstellen om de studiedienst te leiden. Als prof had ik drie taken: onderwijs, onderzoek, en maatschappelijke dienstverlening. Elke politicus, van welke partij ook, kon bij mij aankloppen. Ik heb adviezen geschreven voor ministers en voor parlementsleden uit meerderheid en oppositie. Ik hielp Kathleen Van Brempt en Steve Stevaert (beiden SP.A) net zo graag als Dedecker. Maar hij vroeg mij voor een actieve politieke functie. Ik heb er goed over nagedacht en ben erop ingegaan. Ik koos voor LDD, maar zonder enig ressentiment of verzuring tegenover Open VLD. Ik kan maar hopen dat het bestaan van LDD ervoor heeft gezorgd dat Open VLD zijn liberale roots terugvindt.’

U bent een overtuigd ‘meritocraat’: succes komt maar als je ervoor werkt en het verdient. Is dat een erfenis van een jongen die op jonge leeftijd beide ouders verloor en wel verplicht was om hard te werken?

Lode Vereeck: Iedereen zal wel beïnvloed zijn door de gebeurtenissen uit zijn eigen leven. Mijn kindertijd was gelukkig, maar kort. In 1973, ik was acht, verloor ik mijn vader in een auto-ongeval. Hij was met leerlingen van zijn school op weg naar een zwemwedstrijd. De kinderen waren gelukkig ongedeerd, maar hij was verongelukt. Ik zal die dag nooit vergeten: de politiecombi die stopt, de twee agenten die binnenkomen en het nieuws vertellen aan mijn moeder. Zij was weduwe op haar 33e. Het was 21 maart 1973 – het begin van de lente, maar er klopte iets niet. De zon scheen en toch was de lucht donker.

Vervolgens werden wij uit ons huis gezet. (korte stilte) Die combinatie heeft er stevig ingehakt. Van dan af woonden we in een appartement. Mijn moeder is opnieuw gaan werken als verpleegster, en voor haar enig kind was er in die kleine ruimte weinig anders te doen dan zijn huiswerk te maken. Ik deed wel aan sport, maar ik heb ook altijd hard mijn best gedaan: in de humaniora, later aan de universiteit Ook al omdat mijn vader als onderwijzer trots was op zijn zoon. Het is een postuum eerbetoon. Het is jammer dat ik niet echt gelovig ben, anders zou ik ervan kunnen uitgaan dat hij zou weten hoe ik het er heb afgebracht.

Een aantal jaren later is mijn moeder aan kanker gestorven. Vanaf dat ogenblik was ik helemaal op mezelf aangewezen. Dan is het vrij simpel: handen uit de mouwen, keihard werken. In die zin heeft het leven mij inderdaad de weg naar de meritocratie getoond.

Het is nog altijd een trauma. En tegelijk is het ook mijn drijfveer. Mijn jeugd gaf me een bijzonder vermogen tot relativering: ik ben mij bewust van de broosheid van het bestaan. En tegelijk is het een levensles: geef je helemaal, want het leven kan op elk moment voorbij zijn. Vraag maar na bij mijn studenten: als ik lesgeef, ‘smijt ik mij’. Dat is ook mijn houding in het parlement. Ik kan maar beter meteen voor mijn mening uitkomen. En daarbovenop kwam de schrik om in de armoede verzeild te raken. Ik ben dus een liberaal – hard werken is nodig -, maar ook iemand met grote waardering voor ons sociale systeem. Ik zou niet geworden zijn wie ik ben zonder de democratisering van het onderwijs.

U kwam toch bij Jean-Marie Dedecker terecht. Niet alleen de man van de ‘free speech’, maar ook de ‘free speed’ voor de automobilist.

Vereeck: Ik ben inderdaad een LDD’er die graag met het openbaar vervoer reist. Alleen werkt dat in de praktijk niet. Stevaert koos destijds voor de individualisering van het openbaar vervoer. Hij opteerde voor de belbus, waar De Lijn zich bijna aandient als een taxibedrijf. Ik kies voor de collectivisering van het individuele vervoer: de auto, de voeten, de fiets. Individueel vervoer is fijnmazig, van deur tot deur. Daarop moeten we inzetten. Als dat leidt tot milieuverontreiniging, onveiligheid en files moeten we die problemen oplossen. Maar dat doen we toch niet door iedereen een bus op te jagen? Ik ben dus voorstander van elektrische fietsen en wagens, en van de versnelde invoering ervan.

Ach, Stevaert had tenminste nog een beleid. Hij wilde dat iedereen op 500 meter van zijn deur kon aansluiten op het net van De Lijn. Dat was zijn idee: basismobiliteit. Die is intussen onbetaalbaar gebleken, maar nu heeft de Vlaamse regering helemaal geen ideeën meer. Niets zo gruwelijk als die kaasschaafmethode. Die leidt ertoe dat hier en daar een bushalte wordt gesloten en een lijn afgestoten. Maar vanuit welke visie men werkt? We hebben er het raden naar. Men zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: openbaar vervoer moet prioritair de afgelegen gebieden bedienen. Daar valt wat voor te zeggen, maar dan moet wel de hele organisatie herdacht worden. Dan moet men bijvoorbeeld aanvaarden dat De Lijn inzet op lijnen met weinig passagiers. Wat dan weer financiële consequenties heeft.

Maar wat men vooral níét moet doen, is geen keuzes maken. De kaasschaaf nodigt uit tot non-beleid. Net zoals die Vlaamse fetisj van ‘een begroting in evenwicht’. Studies wijzen uit dat dit leidt tot een ‘stop and go’-beleid: het ene jaar komt wat extra geld binnen en kan men het dus wat meer laten hangen, het andere jaar valt tegen en ineens moet er beknibbeld worden. Zo krijg je natuurlijk een overheid zonder project. Want ‘Vlaanderen in Actie’ (ViA) noem ik geen ‘project’. De doelstelling daarvan is dat Vlaanderen moet excelleren. Wat voor een hol begrip is dat nu? Stel dat ik aan een student vraag: ‘Wat is jouw ambitie?’ en zijn enige antwoord is: ‘Ik wil de beste zijn.’ Dat is toch nietszeggend? Waarin? Om wat te bereiken?

U hebt het graag over de fundamentele kwesties, maar als Vlaams oppositielid komt u vooral in het nieuws met allerlei concrete dossiers: de dure structuur van i-Cleartech van Ingrid Lieten, de begrotingstrucs bij Aquafin, de beruchte mail van de kabinetsmedewerker van Philippe Muyters.

Vereeck: (lachje) Er bestaat toch ook onderzoeksjournalistiek? Men noemt me weleens een onderzoeksparlementslid, en daar kan ik mee leven. Maar ik speel de man niet. Als fractieleider van LDD ben ik trots dat we onze oppositie altijd inhoudelijk stofferen. Ik heb Ingrid Lieten (SP.A) ontzettend zwaar aangepakt rond haar plannen met i-Cleartech (een in Limburg te vestigen overheidsdienst voor de sector van de schone-energietechnologie, nvdr.). Dat ging hard tegen hard, maar het bleef altijd ‘politiek’. Ik zag het nut niet in van nog maar eens een parastatale overheidsinstelling, zij bleef hameren op het nut van een organisatie die voor de buitenwereld ‘het gezicht’ kon zijn van die sector.

Die strijd had ook een persoonlijke kant: de Limburgse LDD-lijsttrekker die inbeukte op de Limburgse SP.A-minister.

Vereeck: Nochtans waak ik er altijd over om de bal te spelen, niet de man of de vrouw. Wie minister is, maakt mij niet uit. Ik ben al hard geweest voor Ingrid Lieten, maar ook voor Hilde Crevits (CDV) en Philippe Muyters (N-VA). Ik was dan ook diep ontgoocheld dat de omgekeerde indruk was ontstaan nadat ik Muyters in de problemen had gebracht met die mail van zijn kabinetsmedewerker. Bart De Wever (N-VA) zei in TerZake dat ik Muyters persoonlijk viseerde. Waarom zou ik? Muyters is een aangename man. Mijn kritiek op hem was hard maar terecht. Die verdediging was erg zwak. Die was niet inhoudelijk maar persoonlijk: ‘Ze hebben de pik op onze sterspeler.’ Dat is natuurlijk niet zo.

Het was een uitloper van onze discussie over de begroting. Die e-mail bevatte vijf punten die precies correspondeerden met vijf punten van een motie die ik had ingediend. Ik had Muyters in het parlement aangepakt over zijn cijfers: hij ging uit van een klein tekort; met de rapporten van de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen en het Rekenhof in de hand zeiden wij dat dit een foute inschatting was. Twee weken later bleek trouwens dat we gelijk hadden. Vervolgens schreef ik een motie met vijf aanbevelingen aan de minister. Die bewuste mail bevatte vijf punten, vijfmaal een antwoord op mijn motie.

De mail werd u bezorgd door ex-N-VA’er Bas Luyten. Natuurlijk was die vooral uit op wraak.

Vereeck: Voor mij primeert de inhoud van die mail, zijn relevantie ook. De auteur was een kabinetsmedewerker van N-VA-minister Muyters; de geadresseerde een parlementsmedewerker van N-VA-fractieleider Kris Van Dijck. Luyten stond slechts in cc, als medewerker van Jan Peumans. De inhoud had dus niets met de persoon van Luyten te maken, maar toont hoe een minister, een fractieleider en een parlementsvoorzitter de violen stemden. Is dat politiek niet relevant? Als Muyters nu al zo emotioneel reageert, zal hij nog veel moeilijke momenten hebben.

Ik heb het ook al mogen ervaren: politiek is niet voor watjes. Het gaat er hard toe. Tijdens een van mijn eerste tussenkomsten onderbrak een collega mij. Met luide stem: ‘Meneer Vereeck, uw cijfers kloppen niet!’ Ik schrok me een beroerte. Uitgerekend ik, de academicus, had een inhoudelijke fout gemaakt? Zelfs bij mijn eigen fractie voelde ik enige scepsis: de nieuwe fractieleider moest het blijkbaar nog leren. Na het debat stapte ik op die man toe: ‘Ik heb mijn cijfers nochtans geverifieerd. Vanwaar komen uw gegevens?’ Weet u wat zijn reactie was? Een brede glimlach: ‘Debattechniek.’ Mijn cijfers waren dus juist, maar hij probeerde mij uit mijn lood te slaan. Toen lukte dat nog.

Zo leer je het vak. De fractieleider van LDD staat voor een bepaalde visie op het leven, maar ook voor een stijl. Noem het parler vrai, parler franc.

Het gekwaak van breedsmoelkikkers.

Vereeck: (grijnst) Ik vertegenwoordig natuurlijk een achterban met zijn eigen verwachtingen. In die eerste weken en maanden was het zoeken naar een eigen stijl. De enorme directheid en openheid waarvoor onze partij bekendstond, moest ik nog kunnen combineren met mijn eigen karakter en aanpak. Mijn eerste interpellaties waren er misschien weleens over. Intussen heb ik mijn eigen toon gevonden. Die is zeker even scherp, maar het blijft inhoudelijk. En vaak is een kwinkslag scherper en dodelijker dan het hoge woord.

Mijn academische achtergrond speelt mij soms parten. Als ik naar mijn studenten kijk, ga ik altijd op zoek naar het goede. Een introvert type zal ik aanmoedigen om accountancy te doen, een extraverte motiveren we voor marketing. We ontwikkelen ieders talent. In de Wetstraat is dat omgekeerd. Zeker als oppositielid moet je op zoek naar de zaken die niet kloppen, waar belastinggeld niet goed wordt besteed.

Dat werk rendeert. Als oppositieleider in het Vlaams Parlement is het spreekgestoelte ook een bühne. Lode Vereeck wordt gezien, ook door de andere partijen. Terwijl uw partij volgens alle peilingen volstrekt kansloos lijkt om nog maar één zetel te behalen. Bent u zich ervan bewust dat u zich in de kijker werkt?

Vereeck: Pas sinds Kerstmis stellen journalisten me die vraag. Dat is blijkbaar het gevolg van mijn optreden in het Vlaams Parlement. Het is niet de bedoeling ervan. Ik werk hard – dat valt vol te houden, dankzij mijn uitstekende medewerkers. En we kunnen maar hopen dat de kiezer ziet dat LDD goed werk aflevert. Hoe dat bij de Vlaamse verkiezingen van 2014 moet, houdt mij nu niet bezig. Maar ik zou mijn werk wel graag voortzetten.

Is de horizon van de Vlaamse politiek voor een academicus met internationale ervaring niet te eng?

Vereeck: Integendeel, mijn buitenlandse ervaringen bepalen nog altijd de inzichten die ik in de Vlaamse politiek verdedig. Ik zal mijn verblijven als docent aan de Torcuato Di Tella-universiteit in Buenos Aires niet vlug vergeten. De familie Di Tella had haar fortuin vergaard door onder licentie Peugeots te bouwen. Halfweg de jaren negentig hebben zij in de buurt van het River Plate-stadion een universiteit gesticht naar Amerikaans model: ze wilden er de crème van de jonge studenten doordesemen van twee inzichten: de vrije markt en de parlementaire democratie.

In Argentinië zag ik met eigen ogen de gevolgen van een slecht begrotingsbeleid. Om de inflatie te breken, had president Carlos Menem een pariteit ingevoerd tussen de dollar en de peso. Eén dollar was één peso. Die sterke munt stond de Argentijnse regering toe om ongelooflijk veel te lenen. Dat leidde tot een grote groei en een sterke welvaart. Zelfs voor een Europeaan als ik was het peperduur om ginds een koffie te drinken. Maar ineens klapte dat systeem in elkaar. Het Internationaal Monetair Fonds begon Argentinië zijn voorwaarden op te leggen. Eerst blokkeerde men alle bankrekeningen: dollars werden automatisch ingewisseld voor peso’s. Nog altijd één dollar voor één peso. Vervolgens werd de peso gedevalueerd: daar zat iedereen met zijn waardeloze peso’s. Ten slotte bevroor men de spaarboekjes: men roomde 80 procent van de tegoeden af, de rest werd omgezet in obligaties op twintig jaar. Dat leidde natuurlijk tot armoede en wanhoop. Bij betogingen zijn er toen doden gevallen. Een enorm trieste tijd, de mensen zaten als ratten in de val. Niemand wilde nog naar Argentinië – ik had de hele achtersteven van een Boeing 747 voor mij alleen. De terugvlucht zat propvol, iedereen wou weg.

Al zeg ik het zelf: in 2002 heb ik een redelijk profetisch opiniestuk geschreven in De Financieel-Economische Tijd. Ik vergeleek de Zuid-Amerikaanse toestand met de prille euro: een homogene munt werkt maar in een homogene economie. Zo niet komen er zware economische en vooral sociale problemen van. Spanje en Griekenland zitten nu in de Argentijnse toestand van destijds. Europa laat hen geen begrotingstekort toe, ze kunnen hun munt niet devalueren, er is geen mogelijkheid tot rentedaling. Griekenland en wellicht ook Spanje moeten dus uit die eurozone. Spanje heeft een werkloosheid van 22 procent, dat loopt op tot de helft bij de jongeren Dat is sociaal niet houdbaar. Nu ben ik wel een liberaal, maar toch vind ik het een schande dat Europa door een fout monetair beleid die landen kapotmaakt.

© 2012 Roularta Media Group

Article source: http://www.ldd.be/nl/politiek-is-niet-voor-watjes-knack-15-februari-2012-3392.htm

Tom Waes heeft voor ‘Tomtesterom’ zes keer met een boeing 737 van Jetairfly de grond geraakt en is daarna weer opgestegen in Oostende. Dat is op 23 mei gebeurd. Op 26 april heeft de directeur van de luchthaven zijn toestemming gegeven voor een ‘training’. Die mocht ook gefilmd worden. Dat blijkt uit een mail die gisteren in het parlement circuleerde.

“De directeur zegt nochtans dat hij van niets wist”, merken zowel Jurgen Verstrepen (LDD), Bart Caron (Groen) als Bart Tommelein (Open Vld) op. “Dus iemand liegt.”

“Het hoeft niet meteen om een leugen te gaan”, zegt minister Lieten.

“Ik kan me inbeelden dat hij de details niet kende.”

790.000 euro

Jurgen Verstrepen had uitgerekend wat die hele stunt al had opgeleverd aan Jetair, de vliegmaatschappij die mee in het spel zit. “790.000 euro, alleen al wat daar in de kranten en tijdschriften allemaal over is verschenen. Het gaat hier om een duidelijke vorm van productplacement.”

Het is nog wachten tot de uitzending om te weten hoe vaak we het logo van Jetairfly zullen zien. “Als er te veel commercie in die uitzending zit, dien ik klacht in bij de Vlaamse regulator voor de media”, aldus Verstrepen. LC

© 2012 Concentra

Article source: http://www.ldd.be/nl/vliegstunt-tom-waes-is-vooral-reclame-voor-vliegmaatschappij-het-belang-van-limburg-15-februari-2012-3393.htm

Dat komt in hoofdzaak omdat de groeivooruitzichten voor dit jaar teruggevallen zijn tot 0,1%. Als de Vlaamse regering meer moet betalen voor de pensioenen van de eigen ambtenaren, kan het tekort zelfs oplopen tot 600 miljoen. De regering van Kris Peeters had de begroting in september opgemaakt op basis van 1,6% groei, hoewel toen al duidelijk was dat dit cijfer nooit gehaald zou worden. Ook de inflatie dreigt dit jaar hoger uit te vallen dan wat de regering aanvankelijk had verwacht. LDD-fractieleider Lode Vereeck reageerde al scherp op de slechte cijfers. “Peeters doet nu alsof hij verrast is, maar dit was perfect te voorzien. De regering zal nu wel niet anders kunnen dan geplande uitgaven voor het derde VRT-net en de kindpremie te schrappen.” (LVDK)

© 2012 De Persgroep Publishing

Article source: http://www.ldd.be/nl/vlaanderen-komt-half-miljard-tekort-het-laatste-nieuws-11-februari-2012-3389.htm

Jean-Marie Dedecker:”De Dexia-commissie is duidelijk niet met een ‘triple A’ notering van start gegaan. Van in het begin heeft de meerderheid zich verzet tegen een echte onderzoekscommissie om de laatste steen boven te halen. Nu de commissie bijna aan haar besluiten toe is, en de regering er zich nu zelfs met het verder verloop van de werkzaamheden moeit, wordt balans steeds triester. Door voortdurend documenten af te schermen, door zoveel mogelijk getuigen achter gesloten deuren te ontvangen, en zelfs het verslag van zo’n controversiële getuigenis in een kluis te verstoppen, wordt het de parlementsleden bijna onmogelijk gemaakt om ernstig werk te leveren. En een onderzoekscommissie lijkt verder weg dan ooit. Om het in beurstermen te zeggen, de geloofwaardigheid van deze commissie is hoogstens nog een CC-.”

De kritische parlementsleden die in de bijzonder commissie de ware achtergrond van de ondergang van Dexia willen achterhalen wordt het niet makkelijk gemaakt, door obstructies en procedureslagen. Maar LDD ziet daarom geen enkele inhoudelijke reden of juridische grond om de commissarissen van Groen of Ecolo uit de bijzondere commissie te bannen.

Article source: http://www.ldd.be/nl/rating-van-de-dexia-commissie-zakt-iedere-week-met-2-punten-3387.htm